Monica Seles

Monica Seles (ur. 2 grudnia 1973 w Nowym Sadzie) jako Monika Seleš - tenisistka amerykańska, wcześniej obywatelka Jugosławii, od wiosny 2007 posiada obywatelstwo Węgier, była liderka rankingu światowego, zwyciężczyni 9 turniejów wielkoszlemowych, medalistka olimpijska, zdobywczyni Pucharu Federacji.Urodziła się w Nowym Sadzie w ówczesnej Jugosławii (obecnie Wojwodina w Serbii), w rodzinie pochodzenia węgierskiego. W wieku 6 lat rozpoczęła treningi tenisowe pod kierunkiem ojca Karolja. Pięć lat później (1985) wygrała prestiżowy turniej juniorski Orange Bowl na Florydzie i zwróciła uwagę amerykańskiego trenera tenisowego Nicka Bollettierego. W 1986 rodzina Selesów przeniosła się do USA, gdzie tenisistka podjęła treningi w akademii tenisowej Bollettierego w Bradenton (Floryda).W 1988 Seles rozpoczęła karierę zawodową. Już w jednym z pierwszych startów turniejowych w Nowym Orleanie osiągnęła półfinał, pokonując czołową zawodniczkę amerykańską Lori McNeil. Rok 1988 zakończyła na pozycji nr 86 na świecie; kolejny rok – 1989 – był wstępem do jej kariery. Odniosła pierwsze zwycięstwo turniejowe (Houston, w finale z Chris Evert , była w finałach w Dallas i Brighton, dotarła do półfinału wielkoszlemowego French Open; odniosła zwycięstwa nad kilkoma zawodniczkami z czołówki (m.in. Sánchez Vicario, Garrison, Manuelą Maleewą , awansowała do turnieju Masters (odpadła z Navrátilovą), a na koniec roku była już 6. na świecie. 14 lutego 2008 ogłosiła zakończenie kariery w profesjonalnym tenisie.Rok zaczęła od porażek w początkowych rundach. Przełom nastąpił podczas wielkiej imprezy w Miami, gdzie Seles odprawiła bez straty seta wszystkie rywalki. Zaczęła się jej wspaniała sesja 37 kolejnych zwycięstw. W tym czasie święciła swój pierwszy wielkoszlemowy triumf na ziemnych kortach im. Rolanda Garrosa. Bez większych trudności odprawiała przeciwniczki, by w finale spotkać się ze swoją przyszłą największą rywalką – Graf. Pokonała ją w dwóch setach.Była niepokonana od marca do lipca, kiedy w ćwierćfinale Wimbledonu uległa Zinie Garrison (3:6, 6:3, 9:7). Później wygrała jeszcze turniej w Los Angeles. Na US Open uległa 81. wg WTA Lindzie Ferrando. Wygrała jeszcze mistrzostwa Kalifornii.Zakwalifikowała się do Masters. Odprawiła Barbarę Paulus Mary Joe Fernández i Arantxę Sánchez Vicario W finale pokonała Gabrielę Sabatini (6:4, 5:7, 3:6, 6:4, 6:2) Był to pierwszy 5-setowy pojedynek od 98 lat w tenisie kobiecym.Rok 1990 zakończyła na drugim miejscu na świecie, za Graf.Lata 1991–1992 to okres największych sukcesów Moniki Seles W 1991 wygrała 10 turniejów, w dalszych sześciu docierała do finału; żadnego występu turniejowego nie zakończyła wcześniej niż w finale. Zarówno w 1991, jak i w 1992 wygrywała po trzy turnieje wielkoszlemowe – Australian Open, French Open i US Open; nie udało się jej odnieść końcowego zwycięstwa na Wimbledonie, ale trzeba zaznaczyć, że ze startu w 1991 zrezygnowała, a rok później dotarła do finału (ulegając Graf). 18 marca 1991 awansowała po raz pierwszy na pozycję liderki rankingu światowego, zajmując miejsce swojej głównej rywalki Graf; miała w tym momencie 17 lat i trzy miesiące i była najmłodszą liderką listy WTA Tour w historii; w 1997 wynik ten poprawiła Szwajcarka Martina Hingis obejmując prowadzenie w rankingu w wieku 16 lat i 6 miesięcy. Nieobecność na Wimbledonie 1991 kosztowała Seles utratę na krótko pozycji liderki, ale kolejny sukces wielkoszlemowy (US Open) dał jej powtórny awans; tym razem pozostawała liderką nieprzerwanie do czerwca 1993. Oprócz turniejów wielkoszlemowych wygrywała kolejne turnieje, osiągając już w 1992 liczbę 25 triumfów.Także początek sezonu 1993 był dla Seles udany, zapowiadając kontynuację dominacji w tenisowych rozgrywkach kobiet. Seles wygrała po raz trzeci z rzędu Australian Open (pokonała w finale ponownie Graf), triumfowała także w Chicago. Ze względu na infekcję wirusową zrezygnowała wczesną wiosną z kilku startów (m.in. w wielkich turniejach w Indian Wells i Key Biscaine) i powróciła na korty w kwietniu 1993 w Hamburgu. Na turnieju w Hamburgu doszło do zdarzenia, które gwałtownie przerwało jej karierę; 30 kwietnia w trakcie ćwierćfinałowego pojedynku z Bułgarką Magdaleną Maleewą Seles została zaatakowana nożem przez niemieckiego szaleńca, 38-letniego Guntera Parche. Sprawca tłumaczył się pragnieniem powrotu na pierwsze miejsce na świecie Steffi Graf i swoim uczuciem dla niemieckiej tenisistki; raczej łagodne potraktowanie Parchego (uznano go za niepoczytalnego i poddano dwuletniej obserwacji psychiatrycznej) sprawiło, że później Seles konsekwentnie odmawiała startu w Niemczech, rezygnując nawet z udziału w turnieju Masters. Z drugiej strony wypadek ten spowodował większe zwrócenie uwagi na kwestię ochrony zawodników.Atak nożownika pozostawił u zawodniczki ślady nie tylko fizyczne. Seles obawiała się wyjść na kort i zawiesiła karierę sportową. Przez pewien czas wydawało się, że do tenisa już nie powróci; w tym czasie przyjęła obywatelstwo amerykańskie (17 maja 1994). W styczniu 1994 wypadła z czołowej dziesiątki rankingu światowego, a wkrótce jej nazwisko w ogóle zniknęło z klasyfikacji. W 1995 udało się jej jednak powrócić do sportu; początkowo wystąpiła w meczu pokazowym z weteranką Navrátilovą (która sama zakończyła karierę kilka miesięcy wcześniej, chociaż później do tenisa powróciła), a w sierpniu 1995 po raz pierwszy po zamachu wystąpiła w turnieju. Start ten – w otwartych mistrzostwach Kanady w Toronto – okazał się sukcesem, Seles odnosiła błyskawiczne zwycięstwa nad czołowymi zawodniczkami, m.in. Anke Huber i Gabrielą Sabatini; w finale Amanda Coetzer zdołała urwać rekonwalescentce Seles zaledwie jednego gema. Organizacja WTA przyznała Seles specjalny ranking – pozycję współliderki, wynikającą z miejsca zajmowanego w chwili ataku w Hamburgu. We wrześniu 1995 zawodniczka dotarła do finału wielkoszlemowego US Open, gdzie dość nieszczęśliwie przegrała mecz z Graf.W kolejnych latach nie odzyskała już dominującej pozycji, jaką miała przed 1993, ale regularnie należała do czołówki światowej; wygrała nawet swój dziewiąty turniej wielkoszlemowy, Australian Open 1996 korzystając z nieobecności liderki WTA Tour Graf (w finale pokonała Niemkę Huber). Wygrywała dalsze turnieje, była w finałach US Open 1996 i French Open 1998; wkrótce przyszło jej rywalizować z kolejnym pokoleniem zawodniczek – Hingis, Davenport, siostrami Venus i Sereną Williams Na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000 zdobyła brązowy medal w grze pojedynczej. W czołowej dziesiątce utrzymała się do 2002, kończąc kolejne lata na następujących pozycjach – 1996 nr 2, 1997 nr 5, 1998 nr 6, 1999 nr 6, 2000 nr 4, 2001 nr 10, 2002 nr 7. Jej starty często ograniczały kontuzje, w 2003 poważny uraz stopy wyłączył ją z gry na długi czas. Nie doszło do planowanego powrotu na wiosnę 2004, ale Seles nie zdecydowała się na zakończenie kariery; w lutym 2005 wystąpiła w dwóch meczach pokazowych z Navrátilovą w Nowej Zelandii i chociaż oba mecze przegrała (ze znacznie starszą rywalką), wciąż pozostaje realna szansa na jej powrót do zawodowego tenisa.Jako reprezentantka USA występowała w meczach Pucharu Federacji; przyczyniła się do końcowych sukcesów Amerykanek w 1996, 1999 i 2000 Monica Seles uchodzi za prekursorkę siłowego stylu gry, jaki zapanował na kortach światowych pod koniec XX wieku, po erze Graf, Navrátilovej i Evert. Styl gry Seles polega na potężnych oburęcznych zagraniach zarówno bekhendowych, jak i forhendowych, wspieranych charakterystycznym głośnym stękaniem. Tenisistka unika raczej gry wolejem, specjalizując się w grze z głębi kortu; jest leworęczna, co przy jej oburęcznych zagraniach ma znaczenie głównie przy serwisie. Po przerwie spowodowanej atakiem zamachowca nie odzyskała dawnej szybkości w pracy nóg, wskutek czego była częściej zmuszana do obronnych jednoręcznych zagrań.Ciekawostkę stanowi fakt, że kilka rywalek Seles głośno protestowało przeciwko wydawanym przez nią w czasie gry dźwięków, twierdząc, że im to przeszkadza w koncentracji. W gronie tym były m.in. Francuzka Nathalie Tauziat i Bułgarka Katerina Maleewa.Jednak wszystko wskazuje na to, że wielka gwiazda kobiecego tenisa pierwszej połowy lat 90. wróci w przyszłym sezonie na korty. Zawodniczka w prawdzie 2 grudnia skończyła już 34 lata, ale zadeklarowała, że poważnie rozważa grę w kilku turniejach z cyklu WTA Tour.– Nadal kocham grać. To się nigdy nie zmieniło – powiedziała była numer jeden żeńskich rozgrywek – To jedna z rzeczy, które wiem na pewno. Dodała także, że ogromną inspiracją był dla niej powrót do gry po urodzeniu dziecka jej rodaczki, Lindsay Davenport Sukcesy koleżanki utwierdziły Seles w przekonaniu, że warto spróbować. – Sukces Lindsay jest niesamowity.
Tenisowe turnieje toczą się przez większą część roku, jednak tych, którzy nie potrafią żyć bez sportu (jak ja) może zainteresuje: Serwis dla fanów sportów zimowych - Portal Skoki narciarskie albo o hokeju .

Newsy Tenis ziemny według kraju:

Agnieszka Radwańska w półfinale Wimbledonu!

Polka wygrała swój ćwierćfinał na Wimbledonie. Po raz pierwszy w karierze Agnieszka Radwańska zagra w półfinale turnieju z cyklu wielkiego Szlema. Mecz już 5.07. o godzinie 14! Przeciwniczką Polki będzie Angelique Kerber
GotLink.pl - organizacja przyjęć katowice - wody termalne polska - wolne miejsca na noclegi wolne pokoje Darłowo last minut nad morzem - pokoje noclegi Jastrzębia Góra pokoje urlop nad morzem - wczasy nad morzem Rewa noclegi nad morzem