Budge Patty

John Edward Patty, Budge Patty (ur. 11 lutego 1924 w Fort Smith, Arkansas) - tenisista amerykański, zwycięzca czterech turniejów wielkoszlemowych, w tym Wimbledonu i mistrzostw Francji w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa.Jego przydomek "Budge" nie pochodził od nazwiska słynnego tenisisty Dona Budge'a, ale od angielskiego słowa "budge". Jak wspominał Patty, określił go tak brat, co miało żartobliwie nawiązywać do lenistwa i bezruchu przyszłego sportowca. Patty wychowywał się w Los Angeles, tam także nauczył się grać w tenisa. W czasie II wojny światowej został powołany do wojska i służył w Europie. Po wojnie pozostał na tym kontynencie, osiągając szereg sukcesów sportowych i zyskując inny przydomek - "Amerykanina w Paryżu".Praworęczny Patty znany był ze skutecznej gry z głębi kortu (słynął m.in. z minięć) i cieszył się opinią jednego z najbardziej stylowych tenisistów swojej epoki. Dysponował również dobrym wolejem forhendowym. W czasie kariery amatorskiej wygrał łącznie 76 turniejów, figurując w latach 1947-1957 w czołowej dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego. Na czele tej klasyfikacji znalazł się w 1950, kiedy jako drugi Amerykanin w historii - po Donaldzie Budge'u w 1938 - wygrał w jednym sezonie na mączce kortów Rolanda Garrosa i na trawie Wimbledonu. W Paryżu pokonał w finale Jaroslava Drobnego w pięciu setach, w Londynie zwyciężył w półfinale rozstawionego z numerem drugim Billa Talberta, a w finale najwyżej rozstawionego Franka Sedgmana w czterech setach. Obrona tytułów w 1951 całkowicie nie powiodła się Patty'emu - w mistrzostwach Francji odpadł w 1/8 finału ze Szwedem Lennartem Bergelinem, na Wimbledonie w II rundzie z Hamem Richardsonem.W 1948 Patty przegrał w półfinale paryskiej imprezy wielkoszlemowej z Drobnym w pięciu setach, a rok później doszedł do finału - w półfinale pokonał Pancho Gonzaleza, w finale uległ Frankowi Parkerowi. W półfinale w 1954 musiał uznać wyższość Tony Traberta. Był również w półfinałach Wimbledonu w 1954 (porażka z Drobnym) i w 1955 (porażka z Trabertem). Słabiej wypadał w mistrzostwach USA, gdzie najwyżej doszedł do ćwierćfinału w 1951, ulegając Dickowi Savittowi. Europejskie korty ziemne przyniosły mu szczęście także w Rzymie, gdzie w 1954 triumfował w międzynarodowych mistrzostwach Włoch. Szczęścia zabrakło natomiast Amerykaninowi w meczu IV rundy mistrzostw Francji w 1958, kiedy w piątym secie z reprezentantem gospodarzy Robertem Hailletem prowadził 5:0 i 40:0 przy własnym serwisie, by ostatecznie zejść z kortu pokonany 7:5, 5:7, 8:10, 6:4, 7:5.Na szczególną uwagę zasługują pojedynki Budge'a Patty'ego z reprezentantem Czechosłowacji (potem Egiptu) Jaroslavem Drobným. Spotykali się oni wielokrotnie w najważniejszych turniejach. W III rundzie Wimbledonu 1953 rywale stoczyli przeszło 4-godzinny pojedynek, który na swoją korzyść rozstrzygnął Drobný, chociaż - podobno pierwszy raz w życiu - musiał zmagać się ze skurczami mięśni, a także prowadzeniem Patty'ego 2:1 w setach, trzema piłkami meczowymi w czwartej partii i kolejnymi trzema w partii ostatniej. Mecz, przy zapadających ciemnościach, zakończył się wynikiem 8:6, 16:18, 3:6, 8:6, 12:10, a czas trwania - 4 godziny i 20 minut - pozostawał rekordem Wimbledonu do 1969 (5 godzin i 12 minut grali wówczas w I rundzie Pancho Gonzalez i Charles Pasarell). Inny niezwykły mecz Patty i Drobný stoczyli 20 lutego 1955 w finale turnieju w Lyonie. Na długo przed wprowadzeniem tie-breaka tenisiści rozegrali równo sto gemów, by zrezygnować z kontynuowania meczu przy stanie 19:21, 10:8, 21:21 i podzielić się pierwszą nagrodą.W 1957 Patty i starszy 10 lat Gardnar Mulloy (wówczas 43-letni) zaskoczyli tenisowy świat, wygrywając grę podwójną na Wimbledonie. W finale pokonali rozstawionych z pierwszym nuemerem dużo młodszych australijskich rywali - 22-letniego Lew Hoada i 23-letniego Neale Frasera 8:10, 6:4, 6:4, 6:4. Kilka miesięcy później weterani doszli także do finału mistrzostw USA, gdzie przegrali z Fraserem i Ashleyem Cooperem. Jedyny tytuł w grze mieszanej Patty zdobył w pierwszej powojennej edycji mistrzostw Francji, kiedy w parze z Pauline Betz pokonał w finale Toma Browna i Dorothy Bundy 7:5, 9:7.Stale rezydujący w Europie Patty był pomijany w krajowych rankingach amerykańskich i jedyny raz w czołowej dziesiątce tej klasyfikacji znalazł się w 1951, kiedy był w ćwierćfinale mistrzostw USA oraz jedyny raz wystąpił w Pucharze Davisa. W ramach tych rozgrywek rozegrał tylko dwa mecze - jeden w singlu i jeden w deblu - pozostając niepokonany, ale zabrakło go w składzie na finał 1951, w którym Amerykanie Vic Seixas Ted Schroeder Tony Trabert) ulegli Australijczykom. Patty zdobył natomiast dwa tytuły halowego mistrza USA - w 1950 w mikście z Nancy Chafee i dwa lata później w deblu z Billem Talbertem.W 1977, roku jubileuszu 100-lecia Wimbledonu, dawny triumfator tej imprezy został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame.Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych:Źródła:
Tenisowe turnieje toczą się przez większą część roku, jednak tych, którzy nie potrafią żyć bez sportu (jak ja) może zainteresuje: Serwis dla fanów sportów zimowych - Portal Skoki narciarskie albo o hokeju .

Newsy Tenis ziemny według kraju:

Agnieszka Radwańska w półfinale Wimbledonu!

Polka wygrała swój ćwierćfinał na Wimbledonie. Po raz pierwszy w karierze Agnieszka Radwańska zagra w półfinale turnieju z cyklu wielkiego Szlema. Mecz już 5.07. o godzinie 14! Przeciwniczką Polki będzie Angelique Kerber
GotLink.pl - wczasy nad morzem Jarosławiec noclegi noclegi nad morzem - hotele nowy targ - ogłoszenia drobne ostróda - kosmetyki dla kobiet w ciąży eco - www.aktiv-med.pl